آن شاه که هست عقل دیوانهٔ او
وز عشق دلم شده است همخانهٔ او
دربارهٔ این سروده
این اشعار درباره عشق و دیوانگی شاعر نسبت به معشوقش هستند. شاعر از عشق خود به یک شاه سخن میگوید که عقلش را از دست داده و دلش همواره با اوست. او مانند پروانهای است که به شمع عشقش توجه دارد و روشنایی شمع از وجود پروانه ناشی میشود.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
پروانه فرستاد که من آن توام
صد شمع به نور شد ز پروانهٔ او