رباعی شمارهٔ ۱۵۲۶

این ابیات بیانگر احساس عمیق عشق و وابستگی شاعر به معشوق است. شاعر می‌گوید که وجود معشوق برایش ضروری است و بدون او، دلش نمی‌تواند آرام بگیرد. او تاکید می‌کند که انتخاب بین عشق و دل از دید او بی‌معناست و تنها داشتن معشوق برایش ارزش دارد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که داشتن یک معشوق بهتر از داشتن صدها دل بدون اوست.