رباعی شمارهٔ ۱۵۲۵

برداشت: زمانی که مرگ فرا برسد و جان از بدن خارج شود، بدن مثل لباسی فرسوده و کهنه کنار گذاشته می‌شود.

برداشت: این بیت به این معناست که بدن انسان که از خاک ساخته شده است، دوباره به خاک برمی‌گردد و از نور اولیه و وجود خود دوباره شکل می‌گیرد. در واقع، اشاره به چرخه زندگی و مرگ دارد و نشان می‌دهد که زندگی و وجود انسان به نوعی از خاک و نور آغاز می‌شود و در نهایت به همانجا برمی‌گردد.