رباعی شمارهٔ ۱۵۱۶

این ابیات به بیان مفهومی عمیق از وحدت و وجود می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که دل انسان مرکز اتحاد و جوهره حقیقت است و از مرتبه‌ای بالاتر از عالم مادی برخوردار است. اگر فرد بتواند درون خود را بررسی کند و به عمق دردهایش پی ببرد، می‌تواند از محدودیت‌های دنیای مادی فراتر رفته و به حالتی از آزادی و رهایی دست یابد.