رباعی شمارهٔ ۱۵۱۴

این بیت‌ها بیانگر عشق عمیق و متقابل بین دو عاشق است. شاعر از پیوند عارفانه و جسمانی میان عشق و معشوق صحبت می‌کند، جایی که عشق هم به عاشق علاقه‌مند است. او به صحنه‌های عاشقانه‌ای اشاره می‌کند که در آن، گاه شاعر خود را در آغوش معشوق می‌افکند و گاه معشوق او را با ناز و دلربایی به سمت خود می‌کشد.