رباعی شمارهٔ ۱۵۱۳

در این ابیات شاعر از احساسات عمیق عشق و عاطفه سخن می‌گوید. او کاغذهای خود را با فریاد و آه پر کرده و عشق را بسیار ارزشمندتر از هر چیزی می‌داند. به طوری که یک ساعت عشق ارزش صد جهان را دارد و جان خود را فدای این عشق می‌کند.