رباعی شمارهٔ ۱۵۱۰

این بیت از شاعر نشان‌دهنده حال و روز فردی است که به عشق و مستی دلبسته و از آن بی‌خبر است. او خودش را در حالتی خسته و دور از دیگری می‌بیند و به نوعی از عشق و عاشقی آلوده شده است. این احساسات نشان‌دهنده‌ی یک دل‌مشغولی عمیق و دلبستگی به عشق است.