رباعی شمارهٔ ۱۵۰۸

این ابیات بیانگر عشق و وابستگی عمیق شاعر به معشوق است. شاعر خود را جزئی از جهان می‌داند و معشوق را چاره‌ساز تمام مشکلاتش می‌بیند. او عشق را به عنوان خورشید و چراغ راه زندگی‌اش توصیف می‌کند و نشان می‌دهد که همه چیز در عالم، به دور معشوق می‌چرخد و او را نظاره می‌کند.