رباعی شمارهٔ ۱۵۰۶

برداشت: ما مثل کاه‌های عشق هستیم که به زمین چسبیده‌ایم. عشق، ما را سوار بر اسب می‌کند و از زمین جدا نمی‌سازد.

برداشت: این بیت به داستان افرادی اشاره دارد که در خواب عمیق فرو رفته‌اند و به جایی بالا و خوب رفته‌اند، مانند داستان اصحاب کهف که به صورت معجزه‌آسا مدتی طولانی خوابیده بودند و سپس بیدار شدند. این خواب به نوعی نماد آرامش و استراحت موقتی است که ممکن است به دنیای بالاتر و بهتری منتقل شوند.