غزل شمارهٔ ۴۷۲

برداشت: بدن ما از خواب و بی‌تحرکی بیدار شد و اکنون به رقص درآمده، اما ما نمی‌دانیم که آن حال و نشاط کجاست.

برداشت: اینجا دل به شور و رقص آمده است و از درد و غم‌هایش کاسته شده. بوی محبتش همه جا را پر کرده، اما دیدن او به تنهایی معنی و حس خاصی دارد و جدا از این حال و هواست.

برداشت: حرکت مردم ناشی از عشق است و عشق از ابتدا وجود داشته است، همانطور که رقص باد از آسمان و رقص درختان از باد نشأت می‌گیرد.

برداشت: وقتی دل انسان از عشق شعله‌ور می‌شود، احساس ترس و شرم از دل او دور می‌شود و نفسش به شوق و هیجان می‌افتد. عشق در این جا مانند یک اژدهای پرقدرت و سوزان به نظر می‌رسد.

برداشت: ای ساقی عزیز، اگر دیشب در می‌کشتن، درد و غمی وجود داشت، باید بگویم که احوال ما همواره پر از صفا و زیبایی است.

برداشت: شراب عشق، ای خدمتگزار، نه حلال دارد و نه حرام. آن را پر کن و جام را به من بده تا ببینم زمان چگونه است.

برداشت: ای دل پاک، هزار بار بر تو درود می‌فرستم؛ همۀ نیکان و خوبان، خدمتگزار تو هستند و همۀ خوبی‌ها به تو تعلق دارد.

برداشت: من در برابر معشوق سجده می‌کنم، اما او می‌گوید مراقب باش؛ زیرا فدای او شدن در حالت سجده، جانم را در اختیار می‌گذارد و این حالت سرشار از معناست.