رباعی شمارهٔ ۱۵۰۱

این بیت اشاره به یکتایی خداوند دارد و بیان می‌کند که هیچ چیز دیگری جز او در جهان وجود ندارد. نه چیز زشتی وجود دارد و نه زیبایی، نه چیز پنهانی و نه آشکاری. تمام نشانه‌ها و چیزهایی که در جهان مشاهده می‌شوند، از او سرچشمه می‌گیرند. به عبارتی، همه واقعیات و مفاهیم به نوعی به ذات الهی برمی‌گردند.