رباعی شمارهٔ ۱۴۹۸

در این بیت، شاعر به تنوع سرزمین‌ها اشاره می‌کند و تأکید دارد که در هر مکان، نور و روشنی از چهره‌اش می‌تابد. او خواهان همدستی با منکر و نکیر (دو فرشته‌ای که در قیامت از انسان بازخواست می‌کنند) است و می‌گوید که در میان گورستان، دست‌ها رقص می‌کنند. این ابیات به نوعی تضاد بین زندگی و مرگ را نشان می‌دهد.