رباعی شمارهٔ ۱۴۹۶

این شعر به موضوع فنا و جاودانگی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که اگر مرگ او را از جهان جدا کند، زیبایی او از زمین بیشتر خواهد شد. او به این نکته اشاره می‌کند که مانند دانه‌های دیگر که از خاک می‌رویند، انسان نیز در عرصه‌ای بزرگ‌تر و با قدرت بیشتری ظهور می‌کند. در واقع، این اشعار به عظمت و زیبایی وجود انسان در برابر مرگ و فنا اشاره دارند.