غزل شمارهٔ ۴۷۱

برداشت: زمانی که با زیبایی همچون ماه‌رو روبرو می‌شویم، شگفت‌زده شدن و مجذوب شدن امری طبیعی است. در عشق و زیبایی، مثل عشق پروانه به شمع، نیاز به مراسم و جشن‌هایی داریم که تجلی‌گر این حس باشند.

برداشت: غم او مرا به شدت درگیر کرده و هر لحظه مانند یک کشمکش باعث آزارم می‌شود. حس می‌کنم باید از دست این درد رها شوم.

برداشت: دو چشم من هرچند که کم نیستند، اما مانند چاهی عمیق، آب چشم‌ها به اندازه‌ای شکوفا می‌شود که گودالی از آن می‌جوشد.

برداشت: محبت به معشوقی چون ماه باعث می‌شود که هر چه او انجام دهد، عاشق باید با کمال نیکی و ادب به او نزدیک شود.

برداشت: ای نگار عزیز، موی زیبایت را به دست من بسپار. هر کسی که در این عشق گرفتار شده باشد، باید به سختی و دشواری آن تن دهد.

برداشت: عشق، که محل شادمانی و خوشبختی است، چرا این همه بیگانگان و حاضران بی‌مورد در آن وجود دارند؟ برای نگهداری و حفظ چنین مکانی، باید تقویت و پشتیبانی لازم انجام شود.

برداشت: نگاه دزدکی و معصومانه باعث ایجاد غم و اندوه می‌شود، و روشنایی چشم‌ها به عشق و زیبایی نیاز دارد.

برداشت: اگر عاشق عیسی نیستی، چه نیازی به خوراک و زندگی داری؟ بدن مرده نیاز به قبر و کفن دارد.

برداشت: مریم عزیز به زایمان رفت و درختان و باغ‌ها از او دور شدند. برای آرامش خاطر من، ضروری است که درد را به وطن برسانیم.

برداشت: دل پر از احساسات سنگین، در دیدار با لحظات خوش، مانند شتر نازک‌پایی است که باید نوشیدنی شیرینی را ببیند و به آن دسترسی پیدا کند. در اینجا نوشیدن و لذت بردن از زندگی ضروری و الزامی است.

برداشت: لطفاً ای قند شیرین، به دهان من پایان بده. بستن دهان شتر مست، امری ضروری است.