رباعی شمارهٔ ۱۴۹۱

این شعر به توصیف احساسات و روابط عاطفی می‌پردازد. شاعر طبع شخص مورد نظر را سخت و مقاوم چون سنگ و دلش را محکم و سرد چون آهن می‌داند. همچنین شاعر به آتش و اشتیاقی اشاره می‌کند که از این سنگ و آهن به سمت خودش سرازیر می‌شود. او خود را به‌عنوان خرمن (محل جمع‌آوری محصول) می‌بیند که می‌خواهد دلش را بر آن نهد تا بتواند شعله‌ور شود و گرما و زندگی به‌دست آورد. در کل، شعر نشان‌دهنده تلاش برای ابراز عشق و تبدیل صلابت به احساسات گرم است.