رباعی شمارهٔ ۱۴۸۷

در این شعر، شاعر به گذر زمان و تغییر مراحل زندگی اشاره می‌کند. ابتدا به دوران کودکی و جوانی اشاره می‌شود و سپس به پیری که می‌رسد. شاعر می‌گوید هر مهمانی (زندگی) تنها سه روز در زندگی ما پابرجاست و از شخصی که به نظر می‌رسد فرصتی برای عمل دارد، می‌خواهد که از خواب بیدار شود و از زندگی‌اش بهره ببرد. این شعر تأکیدی بر لزوم استفاده از زمان و فرصت‌های زندگی است.