رباعی شمارهٔ ۱۴۸۴

در این شعر، شاعر از حالتی سرمستی و عشق صحبت می‌کند. او به شدت مجذوب عشق شده و احساساتش را به حدی بالا می‌برد که از عقل و منطق دور می‌شود و به دیوانگی دچار می‌گردد. در حقیقت، عشق را همچون دارویی می‌بیند که به او حالت شادی و سرمستی می‌دهد.