رباعی شمارهٔ ۱۴۸۳

این ابیات بیانگر حالتی از سرمستی و شیدایی شاعر است. او می‌گوید که سرمست عشق تو است و این حالتی که دارد، از نوشیدنی یا مواد مخدر نیست. او خود را همچون مجنون می‌داند و از دیگران می‌خواهد که از او انتظار ادب نداشته باشند. همچنین به قدرت و تاثیر عشقش اشاره می‌کند که باعث فعالیت و شورش در وجودش شده است و حتی گردون (آسمان) را نیز متوجه خود کرده است.