رباعی شمارهٔ ۱۴۸۱

در این شعر، شاعر از شخصی می‌خواهد که وقتی به سرزمین مرگش می‌رسد، لحظاتی را برای او اختصاص دهد و دربارهٔ غمش سخن بگوید. او با احساس عمیق از درد و رنج خود یاد کرده و به زندگی از دست رفته‌اش اشاره می‌کند. شاعر می‌خواهد فریادی از دل حاوی غم و حسرتش به گوش برسد، و گمگشتگی و ناامیدی‌اش از زندگی را به تصویر بکشد.