رباعی شمارهٔ ۱۴۷۹

در این بیت، شاعر به شخصی اشاره می‌کند که در میانه زمین نشسته و از هیچ یک از مفاهیم و باورهای دینی، جهانی و واقعی همچون کفر، اسلام، حق، حقیقت و شریعت بی‌نیاز است. این شخص به نوعی از قید و بندهای دنیا رهاست و به بیان دیگر، او فراتر از تمام این محدودیت‌ها و تعارضات قرار دارد.