رباعی شمارهٔ ۱۴۷۸

در این ابیات شاعر از دلتنگی و عشق خود سخن می‌گوید. او به معشوقه‌اش اشاره می‌کند که از او رفته است، اما یاد و محبت او همچنان در دل و خاطر او باقی مانده است. شاعر در جستجوی راهی است تا معشوقه‌اش دوباره در زندگی‌اش ظاهر شود و به نوعی خود را راهنمای احساسات پیچیده‌اش می‌داند.