رباعی شمارهٔ ۱۴۷۲

در این ابیات، شاعر به تشبیه دل‌ها به ساز رباب می‌پردازد و عشق را به کمان رباب تشبیه می‌کند. او بیان می‌کند که دل‌ها در نگرانی و پریشانی به سر می‌برند و عمل کمان تنها به مو (رشته‌های عشق) وابسته است. اگر مو (عشق) محکم نشود، اندیشه و فکر در دل جا نخواهد گرفت. در واقع، این شعر به اهمیت عشق در آرامش دل‌ها اشاره دارد.