رباعی شمارهٔ ۱۴۷۰

در این شعر، گوینده از دلبری صحبت می‌کند که شب گذشته او را با عشق و فریب خود تسخیر کرده است. او دلش را شکافته و درونش را پر از خون می‌بیند. سپس، اشاره می‌کند که این دل باید در آتش قرار داده شود، زیرا هنوز کاملاً نپخته و آماده نیست. در کل، شعر بیانگر احساسات عمیق و دردناکی است که از عشق و جدایی ناشی می‌شود.