رباعی شمارهٔ ۱۴۶۸

این اشعار بیانگر اشتیاق و longing دل به سوی خوبی‌ها و کمالات است. شاعر از تمایل دل به دریا شدن و عمق گرفتن در احساسات سخن می‌گوید. او همچنین اشاره می‌کند که دل، حتی در حالتی خونین و محزون، از این درد و آرزو شکرگزاری می‌کند، زیرا بسیاری از دل‌ها به خاطر آرزوی عمیق خود به حالت غم و خونین درآمده‌اند. به طور کلی، این اشعار تأکید بر عشق و طلب آزادی و زیبایی در دل می‌زنند.