رباعی شمارهٔ ۱۴۶۴

در این ابیات شاعر به توحید و یکتایی خداوند اشاره می‌کند و می‌گوید که نباید خداوند را محدود به تصورات و افکار شخصی خود کرد. هر نظری که درباره خداوند داشته باشیم، نمی‌تواند تمام آنچه که او هست را در بر گیرد. همه چیز در نهایت به او برمی‌گردد و چیزی جز تجلیاتی از آتش وجود ندارد. به عبارت دیگر، باید فراتر از خود و دیدگاه‌های شخصی نگاه کنیم تا به حقیقت توحید برسیم.