غزل شمارهٔ ۴۶۸

برداشت: شخصی که از ایمان و کفر آگاهی دارد، در واقع کافر است، زیرا او از همه جهانیان بی‌خبر است.

برداشت: آه، چه بی‌خبر و محروم‌اند کسانی که از زیبایی‌های او بی‌خبرند، زیرا چهره‌اش مانند آفتاب درخشان و مویش همانند مشک خوشبوست.

برداشت: ای کاش موزی که لحظه‌ای به او نگریسته، مانند سامری از مردم گریزان شده باشد.

برداشت: به تعداد ریگ‌های روی زمین، آرزوهای او بزرگ و بی‌شمار است. همچون کوه طور که بلند و عظیم است، آرزوهای او نیز به همین اندازه فراوان و والاست. همچنین او برای خود ارزش و اهمیتی برابر با ستاره‌های شب دارد، همان‌طور که مشتری در میان سیارات دیگر می‌درخشد.

برداشت: چشم‌های مردم از او بسته و دور شده است، زیرا که بر اثر فریب و جادو، او به عنوان شخصی جادوگر شناخته شده است.

برداشت: او مانند یک کیمیا است که با تأثیراتش، عشق را به وجود می‌آورد و هنرمند عشق، این زیبایی را بر چهره من به تصویر کشیده است.

برداشت: ای پسر، همچون ابراهیم خلیل، پا در آتش بگذار که آتش به لطف او تبدیل به باغی دل‌فریب می‌شود.

برداشت: به خاطر زیبایی و دلربایی چهره او، روح من مانند گوسفندی که در چراگاه می‌چرد، از زیبایی‌های گلزار پر از لاله‌اش غمگین و دلتنگ است. آه که نگهداری از این زیبایی چقدر دشوار است!

برداشت: شمس دین، منبع افتخار و دانش، در تبریز گوهری را پیدا کرد که برای او، ارزشش به اندازه‌ای است که مانند یک دریا به نظر می‌رسد.