رباعی شمارهٔ ۱۴۶۱

شاعر در این بیت به بیان مفهومی درباره حرص و حسد می‌پردازد. او می‌گوید که انسان‌ها به خاطر این ویژگی‌های منفی، خوشی و خوشبختی یکدیگر را از بین می‌برند. همچنین تأکید می‌کند که مانند ماهی‌هایی که در آب زندگی می‌کنند، هیچ چیزی نمی‌تواند بدون وجود منابع و امکانات ضروری، وجود داشته باشد. در نهایت، به این نتیجه می‌رسد که انسان‌ها باید در کنار یکدیگر زندگی کنند و از هم حمایت کنند.