رباعی شمارهٔ ۱۴۵۸

در این شعر، شاعر به حالتی ناراحت و زار از شخصی می‌پردازد که دچار درد و رنج شده است. او تصویر زردی و اشک‌هایی را توصیف می‌کند و به نوعی کنایه به ظلم و بدخلقی دیگری می‌زند که باعث این حال خراب شده است. در عین حال، شاعر به طنز و خنده به وضعیت خود اشاره می‌کند.