رباعی شمارهٔ ۱۴۵۵

در این ابیات، شاعر به حالتی اشاره می‌کند که پس از رهایی از خودخواهی و وابستگی به دیگران، فرد می‌تواند از جمال الهی لذت ببرد. وقتی که شخص به مرحله‌ای از وجود رسیده که خود و دیگران را فراموش کرده، می‌تواند نسبت به حقایق الهی بی‌وقفه و آزادانه بپردازد و ندای الهی را در دل خود احساس کند. این اشاره به رهایی از قید و بندهای دنیوی و رسیدن به تعالی روحی دارد.