رباعی شمارهٔ ۱۴۵۴

در این ابیات شاعر به شدت عواطف و احساسات عشق و دردهای ناشی از آن اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که سخن گفتن از عشق مانند آتش سوزان است و خون از چشمان معشوقه‌اش می‌چکد. وقتی صبر و آرامش می‌رود، عشق به سخن می‌آید و شاعر از عشق می‌خواهد که در دلش جا بگیرد و او را از این دردها رها سازد.