رباعی شمارهٔ ۱۴۵۳

این شعر دربارهٔ عشق و وفاداری است. گوینده به محبوبش می‌گوید که او از عشق و وفای او بهره‌مند شده است، اما خود محبوب به او ظلم می‌کند و او را آزرده خاطر می‌سازد. گوینده صبر و تحمل را انتخاب کرده، اما به محبوب یادآوری می‌کند که یک روز او نیز از رنج دل خودش خسته خواهد شد.