رباعی شمارهٔ ۱۴۵۰

در این شعر، شاعر به نیکی بر این نکته تأکید می‌کند که فقط به زیبایی و لذت باده (شراب) فکر کن و به چیزهای دیگر فکر نکن. او از کسی که جان دارد می‌خواهد تا از مسائل دنیوی فاصله بگیرد و از یادآوری آنها پرهیز کند. همچنین، اگر می‌خواهی حس مستی و سرخوشی را تجربه کنی، به پیامدهای عقلانی فکر نکن. این شعر دعوتی است به فراموشی و غرق شدن در لذت‌های آنی زندگی.