رباعی شمارهٔ ۱۴۴۶

در این شعر، شاعر درباره توبه و بازگشت به اشتباهاتش صحبت می‌کند. او می‌گوید که از توبه کردن خسته شده و نمی‌تواند سرش را از قضا و تقدیر بلند کند. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که هرچند به خود قول داده که سمت مسکرات نرود، اما نمی‌تواند از نام دوست و خوشی‌های آن چشم‌پوشی کند.