رباعی شمارهٔ ۱۴۴۴

این شعر به مسأله‌ی دوری و جدایی در عشق اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که هر چه از معشوق دور باشد، او نیز از خود دور است. همچنین، بر این نکته تأکید می‌کند که برای رسیدن به یک‌دلی و وحدت در عشق، یا معشوق باید به شاعر برسد یا شاعر به معشوق. در نهایت، این شعر به عمق احساسات و شرایط پیچیده‌ی عاشقانه پرداخته است.