غزل شمارهٔ ۴۶۶

برداشت: دوست باز به مهمانی آمد و اگرچه ممکن است خطا کند، اما این اشتباه از جانب او نیست.

برداشت: گاهی حال خوشی دارم و زمانی همه چیز به آتش و مشکلات تبدیل می‌شود. احساس عجیبی که یار من به من می‌دهد، گاه شیرین و گاه تلخ است.

برداشت: کسی که به وفاداری معروف است، چگونه می‌تواند به ما بی‌وفا باشد؟ او مانند شمعی است که همیشه نور می‌دهد و به خوبی می‌تابد.

برداشت: پوست خود را کنار بگذار و مانند ماری که سرش را از پوست بیرون می‌آورد، از آنچه که برایت مهم‌تر است، بهره‌مند شو. زیرا تا زمانی که تنها به ظواهر وابسته‌ای، هیچ محتوا و عمقی نخواهی داشت.

برداشت: هر کسی با جدیت و خلوص در پی به دست آوردن عشق ماست، و هر کسی که مانند سیلی پرخروش در جستجوی هدف است، به دنبال آن می‌گردد.

برداشت: عشق او باعث شده که باغ پر از بلبل شود و چهره‌اش بوی خوشی را به همراه دارد.

برداشت: شمس، بزرگ‌ترین شاهرگ وجود تبریزان، آگاه است که از شدت عشق، این جسم من مانند مویی نازک شده است.