رباعی شمارهٔ ۱۴۳۹

این بیت به احساسات عمیق و آرزوی دل شاعر اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که دل آواره‌اش به دنبال راه‌حلی برای آرامش و کمال، سفرهای زیادی کرده است. او همچنین از آب حیات که نماد زندگی و شادابی است صحبت می‌کند، و می‌گوید که این آب از دل زخم‌خورده‌اش به جوش آمده است.