رباعی شمارهٔ ۱۴۳۸

این شعر به احساس درد و رنج درونی اشاره دارد. شاعر از ملامت و سرزنش بر دل‌های خسته سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که هر لحظه بر زخم‌های روح می‌افزاید. همچنین، اشاره‌ای به آتش سوزان زندگی و عدم آرامش دارد، که هر دم در حال مبارزه با غم و رنج است.