رباعی شمارهٔ ۱۴۳۵

در این شعر، شاعر به زیبایی بهار و باغ اشاره می‌کند و احساس خود را نسبت به این فضا بیان می‌کند. او از محبوبش می‌خواهد که نقاب خود را بردارد و کنار او بماند، زیرا آن‌ها در این لحظه به شدت به همدیگر نیاز دارند و خانه‌شان خالی است. شاعر از ترک کردن این مکان و احساساتش ناامید است و دوست دارد این لحظات را به اشتراک بگذارد.