رباعی شمارهٔ ۱۴۳۴

در این شعر، گوینده به معشوق خود می‌گوید که عشق او را آغاز نکند زیرا تجربه درد و رنج کافی داشته است. دل او از غم و اندوه پر شده و به طرف مقابل هشدار می‌دهد که عشق را ناز نکند و به راحتی وارد این بازی نشود، زیرا معشوق می‌تواند عمیق و پیچیده باشد.