رباعی شمارهٔ ۱۴۳۰

این شعر به بیان احساسی عاشقانه می‌پردازد. شاعر به یار خود می‌گوید که به عشق او اهمیت ندهد و به انکارش روی نیاورد، زیرا او هنوز تجربه شیرینی عشق را نداشته است. شاعر بیان می‌کند که وجود عشق در زندگی‌اش مانند بهشتی است و غم و اندوه برای او بی‌معنا به نظر می‌رسد.