رباعی شمارهٔ ۱۴۲۹

در این اشعار، شاعر به بیان احساسات و نگرانی‌های خود می‌پردازد. او از دیدگاه و نگرش خود به دنیا سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که اگر به شیوه‌ای نادرست بنگرد، ممکن است که حقیقت برایش کج و معیوب به نظر برسد. همچنین، او در جستجوی نور و روشنی در دل تاریکی شب است و از آن می‌خواهد که از او نشأت بگیرد. این اشعار نشان‌دهنده تضاد بین دیدگاه‌های درست و نادرست و تلاش شاعر برای یافتن روشنایی در شرایط تیره و تار است.