رباعی شمارهٔ ۱۴۲۸

این بیت نشان می‌دهد که شخص در حالتی است که به شدت غرق در حال و هوای مستی شده و دیگر قادر به رعایت خود و مسئولیت‌هایش نیست. او در عمق احساسات و تجربیاتش غوطه‌ور است و این مستی نه مانند مستی دیگران که ناشی از افیون است، بلکه نوعی خاص و عمیق است.