رباعی شمارهٔ ۱۴۲۷

در این ابیات شاعر از احساسات عمیق عاشقانه خود سخن می‌گوید. او ناله و غم عشق را به عنوان صدای رباب دلش توصیف می‌کند و بیان می‌کند که تمام روابط و پاسخ‌های قلبش تحت تأثیر این عشق قرار دارد. همچنین، به یادآوری یک دوران خوش که فردی درباره آن پرسیده است، اشاره می‌کند و از ویرانی و نابودی دلش بدون آن فرد سخن می‌گوید.