رباعی شمارهٔ ۱۴۲۴

این شعر به ما می‌گوید که دل و احساسات خود را پراکنده نکنیم و به حرف‌های بی‌معنی توجه نکنیم. به جای این‌که به لاف زدن بپردازیم، باید بر روی چیزهای باارزش و پایدار تمرکز کنیم. در واقع، از دلبستگی به چیزهای گذرا دوری کنیم و به دنبال حقیقت و ماندگاری باشیم.