ای لعل لبت معدن شکر چیدن
وز چشم تو نور نامصور دیدن
دربارهٔ این سروده
در این ابیات شاعر به زیبایی و جلوهگری لبان معشوق اشاره دارد و آنها را همچون معدن شکر میداند. او با اشاره به چشمهای معشوق، نوری ناب و غیرقابل وصف را توصیف میکند. همچنین به مقایسه میان ماه و شبیهسازی آن با محبوب میپردازد و تفاوتهای میان زیباییها را بیان میکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
مه گردانست و برک که گردانست
فرقست بسی میان هر گردیدن