رباعی شمارهٔ ۱۴۲۰

این شعر به احساسات و عواطف عمیق شاعر اشاره دارد. شاعر از دستی که از گل ساخته شده و نماد زیبایی و لطافت است، سخن می‌گوید و به چراغ عقل خود اشاره می‌کند که به نوعی روشنایی و هوش اوست. او ناله‌ای از دل دارد و از شما (شاید محبوب یا معشوق) درخواست می‌کند که به حالش توجه کند و با محبتی درونش را تسکین دهد. به طور کلی، شعر بیانگر longing و نیاز عاطفی به درک و محبت است.