رباعی شمارهٔ ۱۴۱۷

در این شعر، شاعر به فردی خطاب می‌کند که به سخن و جزئیات آن علاقه‌مند است. او به او می‌گوید که اگر علم و دانش لازم را ندارد، بهتر است از حرف‌های قدیمی و تکراری دوری کند و به جای آن به واقعیت‌های جدید و علم روز بپردازد. به طور کلی، شاعر به اهمیت علم و شناخت در گفتار اشاره می‌کند.