رباعی شمارهٔ ۱۴۱۶

این شعر به ارتباط عشق و ایمان اشاره دارد و بیان می‌کند که عشق واقعی باید بر غم‌ها فائق آید و بر نیازهای مادی غلبه کند. عشق همچون یک مایده گرانبهاست که در تاریکی شب به دست می‌آید، در حالی که روزه به معنای پنهان نگه‌داشتن این عشق و احساسات عمیق است.