غزل شمارهٔ ۴۶۳

برداشت: هر لحظه از همه جهات، صدای دعوت عشق به گوش جان می‌رسد. مولانا می‌گوید که ما در مسیر سلوک روحانی، هدفمان رسیدن به عالم بالا (فلک) است و عزم دیدار حق داریم.

برداشت: روح انسانی از اصل الهی و عالم قدس آمده است و ما غریبه این جهان خاکی نیستیم، بلکه وطن اصلی‌مان عالم معنا و ملکوت است و باید دوباره به آنجا بازگردیم.

برداشت: مولانا تأکید می‌کند که حقیقت انسان از افلاک و فرشتگان هم برتر است و جایگاه او عرش و مقام قرب الهی (کبریا) است، پس نباید به مراتب پایین‌تر قانع باشد.

برداشت: روح انسان که گوهر پاک است، نباید در این دنیای خاکی ماندگار شود. مولانا این را به عنوان بیدارباشی برای انسان‌ها بیان می‌کند که چرا روح خود را در این زندان جسم محدود کرده‌اند.

برداشت: در این راه، خوشبختی همراه ماست و دادن جان (یعنی فنا فی الله شدن) وظیفه ماست، و در این قافله، راهبر ما پیامبر اسلام است که فخر عالم هستی است.

برداشت: نور جمال او چنان درخشنده است که حتی ماه آسمان از دیدن او تاب نمی‌آورد و شکافته می‌شود (اشاره به معجزه شق‌القمر). حتی فقیرترین انسان‌ها با نظر او صاحب بخت و سعادت می‌شوند.

برداشت: عطر خوش عالم از زلف محبوب است و این نور و شعشعه‌ای که عالم را روشن کرده، از چهره اوست که مانند طلوع خورشید (والضحی) می‌درخشد.

برداشت: مولانا می‌گوید در دل ما بنگر که هر لحظه شکافتن ماه رخ می‌دهد؛ چرا چشم دلت را به دنیای فانی دوخته‌ای، وقتی که نظر ما به عالم معناست؟

برداشت: خلق مانند مرغابیانی هستند که اصلشان از دریای جان است. این پرنده چرا باید در این دنیا (باتلاق جسم و ماده) ماندگار شود وقتی که خانه‌اش دریاست؟

برداشت: باید به دریا بازگردیم، چون ما متعلق به او هستیم. اگر چنین نبود، این موج‌های عشق و اشتیاق از دل ما برنمی‌خاست

برداشت: وقتی که موج ازلی (الست بربکم) آمد، کشتی جسم ما را بست تا در این دنیا سیر کنیم. اما وقتی این کشتی جسم در هم بشکند (درک واقعی توحید در زندگی)، آن وقت نوبت دیدار و وصال معشوق فرا می‌رسد.