رباعی شمارهٔ ۱۴۰۵

در این شعر به دل و عقل و صبر اشاره شده است. شاعر از دل می‌خواهد که در این واقعه هم‌دل شود و جان را به همراهی دعوت می‌کند. صبر را از تحمل غم رها کرده و به فرار تشویق می‌کند و از عقل می‌خواهد که مانند یک کودک بازیگوشی کند. به‌نوعی، شعر به پذیرش شادی و دوری از غم و سختی‌ها اشاره دارد.